خانه 5 گردشگری 5 نامساعد ترین مکان های زندگی

نامساعد ترین مکان های زندگی

سی سال از فاجعه هسته ای چرنوبیل می گذرد، اما منطقه حفاظت شده اطراف آن هنوز برای انسان ها خطرناک است و حتی این احتمال وجود دارد که ورود عموم مردم به این منطقه برای همیشه ممنوع باقی بماند. با وجود پیشرفت فناوری، بشر هنوز در برابر حوادث طبیعی آسیب پذیر است؛ با این حال در برخی از خطرناک ترین و نامساعدترین مکان های زمین، انسان ها توانسته اند خود را برای زندگی تطبیق دهند با هفت نمونه از این سازگاری عجیب و غریب آشنا شوید.

 

 

نامساعدترین مکان‌هایی که انسان‌ها در آنجا زندگی کردند

 

در اواخر سال ۲۰۱۵ (پاییز ۱۳۹۴) هزاران هکتار از بوته زارها و زمین های زراعی جنوب استرالیا در آتش سوخت و نابودی پوشش گیاهی، خاک برهنه را در معرض تهدید فرسایش باد قرار داد. «برایان فیشر» که در نزدیکی آدلاید به پرورش گوسفند مشغول است، تصمیم گرفت جلوی این اتفاق را بگیرد. طی ده روز او و دو پسرش با استفاده از تراکتور روشی را اجرا کردند که پدر برایان پس از خشکسالی دهه ۱۹۴۰ (۱۳۲۰) برای حفظ زمین زراعی خود انجام داد. فیشر توضیح می دهد «اصول این روش ساده است؛ باید زمین را به شکل مارپیچ شخم زد. باد از هر سمتی بوزد؛ نمی تواند به فرسایش خاک دامن بزند، زیرا همیشه برخلاف جهت شخم می وزد.»

این دیواره مارپیچی کم ارتفاع مانع از شکل گیری توفان شن و گرد و غبار در سطح زمین زراعی ۴۰۰ هکتاری می شود. همچنین از لایه ارزشمند خاک حاصلخیزی حفاظت می کند که روی لایه های سنگی و بستر نامرغوب این زمین ها را پوشانده و چند سانتی متر بیشتر ضخامت ندارد.

نامساعدترین مکان‌هایی که انسان‌ها در آنجا زندگی کردند
برنامه «سه کمربند پناهگاهی شمالی» که به «دیوار سبز بزرگ» مشهور است، در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) و با هدف توقف پیشرفت خزنده صحرای گوبی به شمال چین راه اندازی شد. این پروژه که نباید آن را با پروژه مشابهی به همین نام در صحرای بزرگ آفریقا اشتباه گرفت، قصد دارد کمربندی از درختان را در مرز با صحرای گوبی ایجاد کند تا مسیر بادها و توفان های شن شمالی را سد کرده و با تقویت خاک از طریق گسترش ریشه ها، روند بیابان زایی را متوقف کنند.

این کمربند با طول حدود ۴۵۰۰ کیلومتر از حدود ۱۰۰ میلیارد اصله درخت تشکیل شده و طبق برنامه ریزی قرار است تا سال ۲۰۵۰ (۱۴۲۹) تکمیل شود. هرچند حدود ۶۶ میلیارد اصله درخت تاکنون کاشته شده، اما این پروژه عظیم هر روز با مشکلات و تهدیدات جدیدی رو به رو می شود. در سال ۲۰۰ (۱۳۷۹) یک میلیارد اصله درخت صنوبر بر اثر بیماری خشک شده کشاورزی بی رویه و استفاده نامناسب از زمین به روند بیابان زایی در این نواحی دامن زده است.

نامساعدترین مکان‌هایی که انسان‌ها در آنجا زندگی کردند
در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۲) توفان حاره ای «Haiyan» فیلیپین را فرا گرفت و بیش از شش هزار کشته و ۸۹٫۶ میلیارد پزو (۱٫۳ میلیارد دلار) خسارت بر جای گذاشت. اکنون، کارشناسان شرکت «Monolithic»- مستقر در ایالات متحده- به ساخت پناهگاه هایی خاص در فیلیپین مشغول شده اند که مقاومت بیشتری در برابر توفان های حاره ای دارند.

این خانه های گنبدی، سطحی منحنی دارند و در مقایسه با سقف های تخت و دیوارهای صاف، در برابر بادهای پرسرعت و زمین لرزه های شدید، مقاومت بالاتری نشان می دهند. خانه های گنبدی ساختاری خودحمایتی دارند و تنش را در تمام سازه توزیع می کنند. کافی است چنین ساختاری را با مصالح تقویت شده مستحکمی بسازید که از سنگ های آذرین بازالت تهیه شده تا به خانه ای مقاوم در برابر همه سوانح طبیعی دست یابید.

در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴) شرکت «مونولیثیک» پروژه احداث ۵۰ خانه گنبدی را برای سکونت ۲۰۰ خانوار در شهر ساحلی داپیتان (واقع در جزیره میندانائوی فیلیپین) آغاز کرد، اما مشکلات محلی پیشرت این پروژه را با کندی رو به رو کرده است. مونولیثیک همچنین پروژه های کوچک مقیاس دیگری را در دیگر نقاط جهان از اندونزی تا هائیتی در دست اجرا دارد.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

bigtheme